Google Gemini ve ChatGPT’nin “zamanlanmış işlemler” özelliğini duyurması, belki teknik bir adım gibi görünüyor ama gerçekte çok daha büyük bir kırılmanın habercisi.
Çünkü uzun zamandır AI’a bir şey “soruyor”, o da bize bir şey “söylüyordu.”
Sınır buydu.
Karşılıklı bir ilişki.
Talep ve yanıt.
Ama şimdi o çizgi sessizce kayıyor.
AI artık sadece cevap veren bir sistem değil; zamanı planlayan, görev yürüten, bizim adımıza işleyen bir varlık haline geliyor.
Sabah 7’de haber özetini gönderen, akşam market alışverişini hatırlatan, haftalık raporları e-posta kutuna düşüren, senden önce harekete geçen bir sistem…
Bu, insan–makine ilişkisinde yeni bir sayfa demek.
Pasif bir araçtan proaktif bir akla geçiş
Bugüne kadar “AI bir araçtır” diye konuştuk.
Kütüphane gibiydi.
Git, sor, bilgi al, çık.
Şimdi AI, kütüphaneci olmakla kalmıyor; hayatının ritmini takip eden, takvimine müdahale eden, iletişim akışını yönlendiren, sen hatırlamadan hatırlatan bir asistana dönüşüyor.
Bu dönüşüm teknik değil — ilişkisel.
Çünkü bir şeyin senin adına işlem yapması, senin yerine bir şey yapması demektir.
Ve bu “yerine geçme” hâli ne kadar masum görünürse görünsün, içinde derin bir soru barındırır:
Bir araç ne zaman ajana dönüşür?
Ve bir ajan ne zaman hayatın ritmini bizden daha iyi bildiğini iddia eder?
Konfor mu, kontrol mü?
AI’ın zamanlanmış görevler özelliği kesinlikle konfor yaratıyor. Hayatı düzenliyor, hızlandırıyor, kolaylaştırıyor. Ama konfor, her çağda aynı şeyi yapmıştır: Kontrolün el değişimini görünmez kılmıştır.
Bugün “7’de haberleri gönder” dersin.
Yarın “mail kutumu yönet.”
Sonra “tüm iş akışımı optimize et.”
Ve en sonunda şu fark edilir:
Sen yönlendiren değil;
yönlendirilen olmuşsundur.
Teknoloji hep böyle evrilir.
Küçük bir kolaylık,
büyük bir devrin kapısını açar.
AI zaman yönetmeye başladığında zaman bize mi ait?
Bu özellik, AI’ın öğrenme kapasitesinden daha tehlikeli bir şeyi ima ediyor:
Ritim kapasitesi.
Bir sistemi akıllı yapan şey veri değildir; zamanı nasıl yönettiğidir. Saatlerimizi, takvimimizi, planlarımızı devrettiğimiz bir yapay zeka, gözle görülmeyen en kritik şeyi ele geçirir:
Günlük karar akışımızı.
Ve karar akışı, insanın özgürlük alanıdır.
AI’ın bunu optimize etmesi harika;
ele geçirmesi ise fark edilmesi en zor olan kırılmadır.
Asıl Soru: AI bizim için mi plan yapacak, yoksa biz düşünmeden AI’ın planladığı ritme mi uyacağız?**
Gelecek büyük ihtimalle şöyle ilerleyecek: AI tarayıcılar, AI ajanlar, AI günlük yöneticileri… Hepsi hayatın küçük boşluklarını dolduracak.
Ama bir gün geriye dönüp baktığımızda şunu fark ederiz:
“Ben ne zaman bir şeyi kendim hatırlamayı bıraktım?”
İşte insan–AI ilişkisinin tüm geleceği burada gizli.
Bir şeyin “zamanı yönetmesi” çoğu zaman onun “hikâyeyi de yazması” anlamına gelir.
🔗 Kaynak
